Struts, in het Nederlands celbalken, zijn de ribben die het driedimensionale skelet van elke cel in koudschuim vormen. Na het crushproces, het mechanisch openbreken van de celwanden, blijft alleen dit skelet intact. De struts geven het schuim zijn structuur, veerkracht en mechanische integriteit.
De dikte van de struts is direct afhankelijk van de dichtheid van het schuim. Een hogere HR-waarde betekent meer materiaal per kubieke meter, wat zich vertaalt in dikkere struts bij vergelijkbare celgrootte. Dikkere struts bieden meer weerstand tegen mechanische vermoeidheid bij herhaalde belasting.
Bij herhaalde compressie, zoals bij dagelijks slaapgebruik, worden struts cyclisch gebogen en terug gestrekt. Bij voldoende cycli treedt vermoeidheid op: de struts buigen plastisch, verliezen veerkracht en breken uiteindelijk. Dit proces verklaart waarom koudschuim van lage dichtheid sneller kuilvorming vertoont dan koudschuim van hoge dichtheid.
Goedkoop schuim heeft abnormaal grote cellen van 4 tot 6 millimeter. Bij grote cellen zijn de struts per definitie dunner bij vergelijkbare dichtheid, wat de kwetsbaarheid voor vroegtijdige vermoeidheid vergroot. Bij een verse snede zijn huilende cellen herkenbaar: langwerpige, niet-ronde cellen die duiden op b- of c-kwaliteitsschuim.
Meer over hoe de celstructuur werkt: Hoe werkt de celstructuur van koudschuim?