De luchtstroomweerstand is een materiaaleigenschap die de weerstand van een poreus materiaal tegen luchtdoorstroom beschrijft. Voor schuimmaterialen is deze eigenschap relevant voor zowel de akoestische absorptie als de ventilatie.
ISO 9053 definieert twee methoden voor het meten van luchtstroomweerstand bij schuim. De directe methode laat een gecontroleerde luchtstroom van bekende snelheid door een schuimmonster van bekende dikte stromen en meet het drukverschil over het monster. De luchtstroomweerstand wordt uitgedrukt in Pa·s/m² (of equivalente eenheden): hoe hoger de waarde, hoe groter de weerstand.
Open-cell koudschuim heeft een lagere luchtstroomweerstand dan gesloten-cellig schuim, omdat lucht minder weerstand ondervindt bij het doorstromen van de open celstructuur. Gereticuleerd schuim heeft een bijzonder lage weerstand door de volledig open celribstructuur.
Voor akoestische toepassingen is de luchtstroomweerstand een primaire ontwerpsparameter: een te lage weerstand geeft onvoldoende energiedissipatie; een te hoge weerstand reflecteert geluid in plaats van het te absorberen. De optimale luchtstroomweerstand voor akoestische absorptie hangt af van de te absorberen frequentieband en de schumpdikte.